Učestvovanje na izborima i glasanje

Esselamu alejkum, da li je dozvoljeno izaći na izbore i glasati (npr. kod nas u Bosni), te možete li oko ovog pitanja dati pojašnjenje, jer su neki to dozvolili (u nekim situacijama) pa su ih drugi zbog toga protekfirili i sve one koji im se odazovu i izađu na glasanje, bez obzira na stanje?

Izbori i glasanje su pitanje oko kojeg danas radnici na polju da've imaju dva stava koji su jedan drugom oprečni i suprotni i treći koji je sredina između ova dva, a koji je najbliži istini, a opet Allah zna najbolje.

Prvo mišljenjeje stav onih koji se pretjerano bave tekfirom i koji ovo pitanje posmatraju kao čistu akidetsku mes'elu. Pošto su izbori dio demokratskog sistema i vladanja, a demokratija je nova vjera koja je po Šerijatu izgrađena na kufru, organizovanje izbora po njima nije dozvoljeno. A glasanje je kufr, jer glasanjem se daje glas onima koji ne sude po Šerijatu i postavljaju zakone koji su proizvod ljudskih mozgova i protivni onome što je Allah, tebareke ve te 'ala, objavio. Jedna grupa onih koji zastupaju ovakvo tumačenje smatraju da sam čin glasanja izvodi muslimana iz vjere, dok druga grupa smatra da je glasanje kufr, a samog glasača ne izvode iz vjere.

KOMENTAR: Ispravno je da pitanje izbora i glasanja nije čisto akidetska mes'ela osim onoliko koliko je i svako drugo fikhsko pitanje vezano za akidu. Izbor i glasanje je pitanje šerijatske politike (sijase šer'ijje) i fikhskih propisa vezanih za izbor, šartove, ovlasti i obaveze halife ili vladara muslimana (el-ahkamus-sultanije). Tačno je da je demokratija zasnovana na kufru i da je oprečna propisima Islama, međutim nazvati je vjerom je neprihvatljivo jer je demokratija vid društvenog uređenja kao i bilo koji drugi, poput monarhijskog, republikanskog, kraljevskog i slično. Zatim glasanje samo po sebi niti je kufr niti iman, nego metod izabiranja jedne od više osoba za unaprijed određenu ulogu. Osim ako osoba uz glasanje ima uvjerenje da je sistem demokratskih izbora i glasanja bolji od onoga sa čime je došao Šerijat, po ovom pitanju onda je to kufr. Sa druge strane, pročitao sam ogroman broj fetvi i stavova mjerodavnih savremenih učenjaka o propisu izbora i glasanja, a da nisam našao da je iko od njih rekao da je sam čin glasanja kufr, niti ovo pitanje vezao za kufr u taguta, tevhid i slično, izuzev nekoliko samozvanih šejhova koji su poznati po pretjerivanju u tekfiru.

Drugo mišljenje koje je oprečno i suprotno prethodnom je stav koji zastupa džem'at Ihvanul-muslimin i oni koji rade po njihovom menhedžu, a to je da su demokratski izbori i glasanje šerijatski prihvatljivi za koje postoje dokazi u Šerijatu. Ovaj džem'at smatra da su demokratski izbori i glasanje put kojim se stiže do islamske države i ponovnog uspostavljanja hilafeta. Neki od njih izjavljuju čak da je u demokratiji spas ovom Ummetu, i da demokratija predstavlja suštinu Islama, a da su političke stranke poput razilaženja ashaba u fikhskim pitanjima. Zbog toga oni osnivaju političke stranke i prave predizborne kampanje, i većinu svojih da'vetskih aktivnosti usmjeravaju tom cilju, tj. izborima i glasanju. A da bi pobijedili na izborima potrebno je da oko sebe okupe što više ljudi. Okupljanje što većeg broja ljudi zahtijeva prešućivanje i udaljavanje od pitanja oko kojih postoji razilaženje među učenjacima, pa makar ona bila i akidetska pitanja. Tako moto ovog džem'ata postaju riječi njenog osnivača: RADIMO NA ONOME OKO ČEGA SE SLAŽEMO, A OPRAVDAVAJMO JEDNI DRUGE U ONOME OKO ČEGA SE RAZILAZIMO. Ova „širina" u da'vetskom radu garantuje zbližavanje sa ekstremnim novotarima, tako da su redovi džem'ata često bili popunjeni sufijama, šijama i ostalim bidatorima, šta više ulazi se u savez sa sekularističko-ateističkim strankama, a desi se i da kršćani budu članovi političke stranke samog džem'ata. Od dokaza sa kojima dokazuju propisanost izbora i glasanja su Kur'anski tekstovi kojima Uzvišeni obavezuje čitav Ummet da izvršava šerijatske kazne, vodi džihad i slično, a Ummet to radi izabiranjem predstavnika (delegata) koji ga predstavljaju, a to se radi putem izbora i glasanja.

KOMENTAR: Dokaz sa kojim dokazuju propisanost izbora i glasanja bi bio prihvatljiv da su nam Allahov Poslanik, sallallahu 'alejhi ve sellem, ashabi ili selef ovog Ummeta tako protumačili te tekstove ili u praksi primjenili. Međutim, ono što se ne može negirati je da su kolonijalisti donijeli u islamske zemlje ovaj novi sistem izabiranja vlasti, a koji je oprečan šerijatskom. Bavljenje ovog džem'ata (i onih koji su na tom menhedžu) osnivanjem stranke, predizbornim kampanjama, izborima i glasanjem, davajući tim stvarima veći značaj nego što im pripada, odvelo je ovaj džem'at u mnoge šerijatsko-sporne momente. Od njih su: zapostavljanje rada na popravljanju akidetskih devijacija među muslimanima, prešućivanje raširenih novotarija, ostavljanje, minimaliziranje i nepraktikovanje Sunneta i činjenje bidata pod izgovorom mudrog rada u da'vi, izricanje izjava u kojima ima kufra od strane njihovih vođa, davanje šerijatsko neosnovanih olakšica običnim masama, odricanje od mnogih islamskih principa radi politike i mnoge druge stvari, a sve to radi okupljanja i pridobijanja što većeg broja pristalica, jer ako ne bi ovako radili odbili bi mnoge potencijalne pristalice. Da se zaključiti da je pretjerano bavljenje političkim strankama, predizbornim kampanjama, izborima i glasanjem uticalo na sam menhedž u da'vetskom radu ovog džem'ata i učinilo ga fleksibilnim i prilagodljivim stanju na terenu pa makar to bilo oprečno šerijatskim propisima.

Treći mišljenje i stav, koji je sredina između dva prethodna i koji je hak po ovom pitanju, je sadržan u sljedećem. Pitanje izbora i glasanja je pitanje šerijatske politike (sijase šer'ijje) i fikhskih propisa vezanih za izbor, šartove, ovlasti i obaveze halife ili vladara muslimana (el-ahkamus-sultanije). Neophodno je ovdje da razdvojimo dva stanja:

● prvo - propis organizovanja izbora i glasanja od strane muslimana kada imaju izbor u načinu izabiranja vlasti,

● i drugo - od učešća muslimana u tome kada im je nametnuto sa strane i nemaju izbora osim da učestvuju ili ne.

Izbori i glasanje koji se sprovode u islamskim zemljama, svejedno bili oni za izbor predsjednika, članove parlamenta, vijeća opština i slično, su novina koju muslimani nisu poznavali. Oni su prenešeni i uzeti od kjafirskih država nakon što su kjafiri okupirali muslimanske države i nakon što su mnogi muslimani bili očarani i oduševljeni životom i državnim sistemima kjafira pa su pohrlili u oponašanju istih. Sami izbori i glasanje su oprečni Šerijatu i zdravoj pameti zbog sljedećeg: određivanje kandidata počiva na čisto materijalnoj osnovi čiji su izvori ljudska strast; u stvarnosti narod nema pravo izbora predsjednika nego izbor jednog od dvojice kandidata koje nije izabrao narod; izbor kandidata je zasnovan na medijskoj propagandi, pa čija bude jača on je pobjednik; izbore i glasanje određuje mnoštvo glasova koji dolaze od različitih nivoa ljudi gdje se izjednačuje glas između pametnih i glupih, učenih i neznalica, žena i ljudi; nakon svega ovoga samo prebrojavanje glasova uglavnom biva falsifikovano, podložno mitu i obećanjima. Sve ovo spomenuto se dešava u „naprednim visoko-demokratskim" zapadnim državama, kako oni sami prenose. A u arapskim i islamskim zemljama glasanje je poigravanje sa običnim masama, gdje predsjednik ostaje predsjednik u procentu od 99 posto ili više. A pametne glave, učeni i stručnjaci na sve ovo nemaju uticaja, pa ili su smišljeno udaljeni od kandidovanja ili se njihov glas izgubi u mnoštvu glasova običnih ljudi. Nakon svega spomenutog postaje jasno da su izbori i glasanje sasvim daleko od načina izabiranja imama (vođe) muslimana kako je određeno u islamskom pravu. Takođe, većina uvjeta za kandidovanje imama su oprečna šartovima koje treba ispuniti neko da bi bio izabran za imama po Šerijatu. Pa je tako šerijatski status organizovanja izbora i glasanja zabrana, to je novi umetnuti sistem izabiranja vlasti koji je batil. Dokazi zabrane su: da je zasnovan na oponašanju kjafira, ovisan je od medijske propagande, kupovine glasova i lažnih obećanja, te da počiva na mnoštvu glasova onih koji ih daju onima koji im obećavaju ostvarenje njihovih strasti bez osvrta na vjeru i ahlak. Ovo bi bio propis organizovanja izbora i glasanja od strane muslimana kada imaju izbor u načinu izabiranja vlasti.

A ako je muslimanima nametnuto od strane navjernika (kao kod muslimanskih manjina) ili sekularista i poltronskih režima (kao što je slučaj u većini islamskih zemalja) i nemaju izbora osim da učestvuju ili ne učestvuju, onda se čitava mes'ela vraća na ono što je poznato u šerijatskoj politici kao UMANJIVANJE ZLA I NEREDA. Pa tako ovo pitanje biva stvar idžtihada svakog muslimana. To jest, ko procijeni da će glasanjem za određenu stranku biti bolje za Islam i muslimane i da će zlo i zulum biti manji nego da dođe na vlast druga stranka, nema smetnje da glasa. Sa druge strane, ko procijeni da nijedna stranka ne nudi za muslimane nešto bolje od druge niti će njenom pobjedom biti zlo i zulum manji, nema smetnje da okrene leđa od svega toga. Dokaz da je dozvoljeno u ovom slučaju glasanje je fikhsko pravilo: ČINI SE MANJE ZLO OD DVA ZLA AKO JEDNO OD NIH JE NEMINOVNO. Takođe, vadžib je svakom muslimanu da umanjuje zlo i nered koliko god je u mogućnosti, pa makar pomažući jednog fasika protiv drugog fasika ako je fisk (grijeh) prvog manji od fiska drugog, kao što to kaze El-'Izz ibn 'Abdusselam u knjizi Kava'idul-ahkam (1/86). 'Abdurrahman es-S'adi (u tefsiru Tejsirul kerimirrahman str. 389) tefsireći riječi Uzvišenog, kada keze Šu'ajb, 'alejhiselam: „Jedino želim da popravljam koliko mogu." (Prijevod značenja Hud 88.), kaže: „Na osnovu toga, ako bi muslimani koji žive pod vlašću kjafira radili na tome da se promijeni državno uređenje te zemlje u republičko u kojem bi pojedinci i narodi ostvarili vjerska i dunjalučka prava, to bi bilo preče od toga da se prepuste državi koja će im oduzeti vjerska i dunjalučka prava, nastojati da ih uništi i učini od njih svoje radnike i sluge. Naravno, ako je moguće da država i vlast budu muslimanska, onda je vadžib da rade na tome. Međutim, pošto to nije moguće treba raditi na onome čime se čuva vjera i dunjaluk, a Allah zna najbolje". Ovaj stav oko glasanja je mišljenje većine selefijskih učenjaka današnjice.

NAPOMENA: Stav da je glasanje dozvoljeno i da je stvar idžtihada svakog muslimana treba posmatrati kao nužno zlo, a ne da da'ije, da'vetska udruženja i organizacije trebaju svoje aktivnosti preusmjeriti prema pozivanju braće na glasanje za neku od stranaka ili praviti saveze sa nekom od stranaka, učestvovati na predizbornoj kampanji, pozivati predstavnike stranaka da drže govore na da'vetskim skupovima i slično, jer će ih takav rad odvesti na klizav teren i prisiliti ih da čine iste greške koje čini džem'at Ihvanul-muslimin. A te greške su, da podsjetim: zapostavljanje rada na popravljanju akidetskih devijacija među muslimanima, prešućivanje raširenih novotarija, ostavljanje, minimaliziranje i nepraktikovanje Sunneta i činjenje bidata pod izgovorom mudrog rada u da'vi, izricanje izjava u kojima ima kufra od strane vođa, davanje šerijatsko neosnovanih olakšica običnim masama, odricanje od mnogih islamskih principa radi politike, i mnoge druge stvari, a sve to radi okupljanja i pridobijanja što većeg broja pristalica, jer ako se ne bi ovako radilo odbile bi se mnoge potencijalne pristalice. Pametan je onaj ko uči na greškama drugih. Ve billahi tavfik.